عاشقونه

شعر « تا » اثر سهراب سپهری – دیوان شرق اندوه

شرق اندوه

تا

بالارو ، بالا رو. بند نگه بشکن ، وهم سیه بشکن.

ـ آمده ام ، آمده ام ، بوی دگر می شنوم ، باد دگر می گذرد.

روی سرم بید دگر ، خورشید دگر.

ـ شهر تونی ، شهر تونی،

می شنوی زنگ زمان : قطره چکید. از پی تو ، سایه دوید.

شهر تو در کوی فراتر ها ، دره ی دیگرها.

ـ آمده ام ، آمده ام ، می لغزد صخره ی سخت ، می شنوم آواز درخت.

ـ شهر تونی ، شهر تونی ،

خسته چرا بال عقاب ؟ و زمین تشنه ی خواب ؟

و چرا روییدن ، روییدن ، رمزی را بوییدن ؟

شهر تو رنگش دیگر. خاکش ، سنگش دیگر.

ـ آمده ام ، آمده ام ، بسته نه دروازه نه در ، جن ها هر سو بگذر.

و خدایان هر افسانه که هست. و نه چشمی نگران ، و نه نامی ز پرست.

ـ شهر تونی ، شهر تونی،

درکف ها کاسه ی زیبایی ، بر لب ها تلخی دانایی.

شهر تو در جای دگر ، ره می بر با پای دگر.

ـ آمده ام ، آمده ام ، پنجره ها می شکفند.

کوچه فرو رفته به بی سویی ، بی هایی ، بی هویی.

ـ شهر تونی ، شهر تونی ،

در وزش خاموشی ، سیما ها در دود فراموشی.

شهر تو را نام دگر ، خسته نه ای ، گام دگر.

ـ آمده ام ، آمده ام ، درها رهگذر باد عدم.

خانه ز خود وارسته ، جام دویی بشکسته . سایه ی « یک » روی زمین ، روی زمان.

ـ شهر تونی این و نه آن.

شهر تو گم تا نشود ، پیدا نشود.