عاشقونه

شعر « هنگامی » اثر سهراب سپهری – دیوان شرق اندوه

شرق اندوه

هنگامی

تاریکی ، پیچک وار ، به چپرها پیچید ، به حناها ، افراها.

و هنوز ، ما در کشت ، در کف داس.

ما ماندیم ، تا رشته ی شب از گرد چپرها وا شد ، فردا شد.

روز آمد و رفت.

تاریکی ، پیچک وار ، به چپر ها پیچید ، به حناها  افراها.

و هنوز ، یک خوشه کشت ، در خور چیدن نه ، یاد رسیدن نه.

و هزاران روز ، و هزاران بار

تاریکی ، پیچک وار ، به چپر ها پیچید ، به حناها ، افراها.

پایان شبی ، ما در خواب ، یک خوشه رسید ، مرغی چید.

آواز پرش بیداری ما : ساقه ی لرزان پیام.