عاشقونه

شعر « لب آب » اثر سهراب سپهری – دیوان شرق اندوه

شرق اندوه

لب آب

دیشب ، لب رود ، شیطان زمزمه داشت.

شب بود و چراغک بود.

شیطان ، تنها ، تک بود.

باد آمده بود ، باران زده بود: شب تر، گلهای پرپر.

بویی نه براه.

ناگاه

آیینه ی رود ، نقش غمی بنمود : شیطان لب آب.

خاک سیا در خواب.

زمزمه ای می مرد. بادی می رفت ، رازی می برد.