عاشقونه

شعر « میوه تاریک » اثر سهراب سپهری – دیوان آوار آفتاب

آوار آفتاب

میوه تاریک

باغ باران خورده می نوشید نور

لرزشی در سبزه های تر دوید:

او به باغ آمد ، درونش تابنک ،

سایه اش در زیر و بم ها ناپدید

شاخه خم می شد به راهش مست بار،

او فراتر از جهان برگ و بر

باغ ، سرشار از تراوش های سبز،

او ، درونش سبزتر ، سرشار تر

در سر راهش درختی جان گرفت

میوه اش همزاد همرنگ هراس

پرتویی افتاد در پنهان او:

دیده بود آن را به خوابی ناشناس

در جنون چیدن از خود دور شد

دست او لرزید ، ترسید از درخت

شور چیدن ترس را از ریشه کند:

دست آمد ، میوه را چید از درخت