بهمن
۰۸
۱۳۸۵
شعر «وداع» فروغ فرخ زاد – دیوان اسیر
دیوان اسیر
وداع
می روم خسته و افسرده و زار
سوی منزلگه ویرانه ی خویش
به خدا می برم از شهر شما
دل شوریده و دیوانه خویش
می برم ، تا که در آن نقطه دور
شستشویش دهم از رنگ نگاه
شستشویش دهم از لکه ی عشق
زین همه خواهش بیجا و تباه
می برم تا ز تو دورش سازم
ز تو ای جلوه ی امید محال
می برم زنده بگورش سازم
تا از این پس نکند یاد وصال
ناله می لرزد ، می رقصد اشک
آه ، بگذار که بگریزم من
از تو ، ای چشمه ی جوشان گناه
شاید آن به که بپرهیزم من
بخدا غنچه ی شادی بودم
دست عشق آمد و از شاخم چید
شعله آه شدم ، صد افسوس
که لبم باز بر آن لب نرسید
عاقبت بند سفر پایم بست
می روم ، خنده به لب ، خونین دل
می روم از دل من دست بدار
ای امید عبث بی حاصل
عناوين مرتبطشعر «نا آشنا» فروغ فرخ زاد – دیوان اسیر
شعر «مهمان» فروغ فرخ زاد – دیوان اسیر
شعر « خسته» فروغ فرخ زاد – دیوان اسیر
شعر «افسانه تلخ» فروغ فرخ زاد – دیوان اسیر
شعر «چشم براه» فروغ فرخ زاد – دیوان اسیر
۵ ديدگاه براي “شعر «وداع» فروغ فرخ زاد – دیوان اسیر”
ارسال ديدگاه :
فال حافظ
گروه سایت های ایران گت
آمار عاشقونه
افراد آنلاين : 14
ورودي گوگل : 68
تعداد کل مطالب : 762
بازديد صفحات امروز : 452
بازديد IP امروز : 247
بازديد IP ديروز : 1144
بازديد کل : 17305
zendegani sakht ast
ari ama
ta shaghayegh hast
zendegi bayad kard
آری زندگی زیباست ولی افسوس که فقط زندگی میکنیم و نمیدانیم زندگی یعنی چی ؟
ای دوست دلت همیشه زندان من است . آتشکده عشق تو از آن من است .
آن روز که لحظه وداع من و توست آن شوم ترین لحظه پایان من است …….
از شما متشکرم که این شعر فروغ را به نمایش گذاشتید.
هر چه در مجموعه ى ۴ کتاب گشتم شعر وداع را نیافتم!
آه از این دل ، آه از این جام امید
عاقبت بشکست و کس رازش نخواند
چنگ شد در دست هر بیگانه ای
ای دریغا ، کس به آوازش نخواند