عاشقونه

شعر « مرثیه » اثر احمد شاملو – دیوان آهن ها و احساس

دیوان آهن ها و احساس

مرثیه

برای نوروزعلی غنچه

راه
…………..در سکوت ِ خشم
………….. …………..به جلو خزید
و در قلب ِ هر رهگذر
غنچه‌ی پژمرده‌یی شکفت:

« ـ برادرهای یک بطن!
یک آفتاب ِدیگر را
پیش از طلوع ِ روز ِ بزرگ‌اش
خاموش
…………..کرده‌اند !»

♥   ♥   ♥   ♥   ♥   ♥   ♥   ♥   ♥

و لالای مادران
بر گاه‌واره‌های جنبان ِ افسانه
………….. …………..پَرپَر شد:

« ـ ده سال شکفت و
…………..باغ‌اش باز
………….. …………..غنچه بود.

پایش را
…………..چون نهالی
در باغ‌های آهن ِ یک کُند
………….. …………..کاشتند.

مانند ِ دانه‌یی
به زندان ِ گُل‌خانه‌یی
قلب ِ سُرخ ِ ستاره‌یی‌اش را
………….. …………..محبوس داشتند.
و از غنچه‌ی او خورشیدی شکفت
تا
…………..طلوع نکرده
………….. …………..بخُسبد
چرا که ستاره‌ی بنفشی طالع می‌شد
از خورشید ِ هزاران هزار غنچه چُنُو.
و سرود ِ مادران را شنید
که بر گهواره‌های جنبان
………….. …………..دعا می‌خوانند
و کودکان را بیدار می‌کنند
تا به ستاره‌یی که طالع می‌شود
و مزرعه‌ی برده‌گان را روشن می‌کند
سلام
…………..بگویند.
و دعا و درود را شنید
از مادران و از شیرخواره‌گان;
و ناشکفته
…………..در جامه‌ی غنچه‌ی خود
………….. …………..غروب کرد
تا خون ِ آفتاب‌های قلب ـ ده‌ساله‌اش
ستاره‌ی ارغوانی را
…………..پُرنورتر کند.»

♥   ♥   ♥   ♥   ♥   ♥   ♥   ♥   ♥

وقتی که نخستین باران ِ پاییز
عطش ِ زمینِ – خاکستر را نوشید
و پنجره‌ی بزرگ ِ آفتاب ِارغوانی
…………..به مزرعه‌ی برده‌گان گشود
تا آفتاب‌گردان‌های پیش‌رس به‌پاخیزند،

برادرهای هم‌تصویر!
برای یک آفتاب  ِ دیگر
پیش از طلوع  ِ روز  ِ بزرگ‌اش
………….. …………..گریستیم.

مهر ۱۳۳۰