عاشقونه

شعر « تراو » اثر سهراب سپهری – دیوان شرق اندوه

شرق اندوه

تراو

درآ ، که کران را بر چیدم ، خاک زمان رفتم ، آب « نگر » پاشیدم.

در سفالینه ی چشم ، « صد برگ » نگه بنشاندم ، بنشستم.

آیینه شکستم ، تا سرشار تو من باشم و من . جامه نهادم. رشته گسستم.

زیبایان خندیدند ، خواب « چرا » دادمشان ، خوابیدند.

غوکی می جست ، اندوهش دادم ، و نشست.

در کشت گمان ، هر سبزه لگد کردم. از هر بیشه ، شوری به سبد کردم.

بوی تو می آمد ، به صدا نیرو ، به روان پر دادم ، آواز « درآ » سردادم.

پژواک تو می پیچد ، چکه شدم ، از بام صدا لغزیدم ، و شنیدم.

یک هیچ ترادیدم ، و دویدم.

آب تجلی تو نوشیدم ، و دمیدم